Tak Cię kocham...

Pewnie już czas najwyższy. No bo ileż można siedzieć i myśleć jak to będzie. Tym bardziej że decyzje zostały uzgodnione... tak mi się wydaje i podjęte. To że tutaj nie pisałam nie oznacza że zupełnie zniknęliśmy z powierzchni bloga. Czasami jednak przychodzi taka niechęć do publicznego pisania.

W przeciągu tych dwóch miesięcy (nie mylić z przeciągiem w pokoju) moje kochane Słoneczko było na świętach wielkanocnych i komunii mojej bratanicy. To były wspaniałe chwile spokoju i niczym nie zmąconej radości.

Teraz czekam spokojnie na spełnienie moich marzeń bo wiem że to nastąpi. A wszystkie narodowe nieszczęścia przechodzą gdzieś obok mnie bo mam świadomość, że nie mogę nijak pomóc tym ludziom.

W każdym swoim dniu odnajduję jakąś przyjemną chwilę i cieszę się nią razem ze Słoneczkiem.

Pozdrawiam wszystkich

Bea