Tak Cię kocham...

     Poszłam na tydzień wolnego i zabarykadowałam się w swoim zamku. Od wtorku kontakt ze światem zewnętrznym utrzymuję tylko na tyle żeby wiedzili że żyję i nic mi nie jest.... poza tym że potrzeba mi samotności.

     Wojna z nieznanego mi powodu zaczynała mnie dobijać psychicznie, zrobiłam się jeszcze bardziej upierdliwa niż jestem zwykle i miałam tego świadomość. Wszystko zaczynało mnie drażnić, wybuchałam z byle powodu co już totalnie nie leży w moim charakterze. W sobotę spotkałam się z moim przyjacielem, który zwrócił mi uwagę na to że jestem kłębkiem nerwów, że niby jestem spokojna ale z byle powodu wybucham z siłą wulkanu, że coś niedobrego się ze mną dzieje. No i musiałam mu przyznać rację. Określił mnie też jako samotnego wojownika, który o swoje sprawy walczy sam. W sumie miał rację.... ale czy aż tak samotnie to nie wiem. 

      Wracając do wojny to właśnie ona obudziła we mnie tą całą irytację i zdenerwowanie. Niby wszystko OK, każda dotychczasowa potyczka została wygrana a jednak coś mnie tak wyprowadziło z równowagi że cała moja stabilizacja poszła się pasać. 

      Zabarykadowałam się i zabrałam za porządkowanie tego całego bałaganu który nagle się u mnie zrobił. Słoneczko dzielnie znosi moje milczenie, bo jak muszę coś przemyśleć, podjąć jakieś decyzje i przystąpić do ich realizacji to każde pytanie mnie o to jeszcze bardziej mnie denerwuje. Wie że jak będę gotowa to wszystko opowiem sama. 

     Skorzystałam z przeczytanej kiedyś strony a potem książki dotyczącej metody EFT (Techniki Emocjonalnej Wolności). Zastosowałam to co przeczytałam będąc jak najbardziej szczerą w stosunku do siebie i znalazłam powód. Teraz z nim się zmagam i jest coraz lepiej. 

Zaczynam się coraz bardziej cieszyć i zastanawiać się jak to było możliwe że takie coś mnie tak denerwowało i na dodatek miało taki wpływ na moje życie.... nawet jak wydawało mi się że jest już to wszystko poza mną.

Pozdrawiam Was coraz bardziej radośnie

Bea